Nie patrz w przeszłość.

Trzeba umieć. Nauczyć się tego. Nauczyć się niegubienia. W myślach, które sączą się strumykiem nieprzerwanych wniosków, pytań, niedokończonych rozmów. W ich natłoku i braku. Tak, by nie musieć już nigdy się bać. By oddychać swobodnie. Trzeba nauczyć się wspominać inaczej, niźli teraz. Rozpamiętuję sekundy i drżę, na skórze widzę drętwe i zimne ślady dreszczy. Chcę to przerwać. Nie zapomnieć, nie zachlać, nie wyrzucić i nie pognieść. Przestać. Umieć chować w sobie przeszłość, nie uzewnętrzniać jej, nie podawać ludziom na tacy, nie wpychać im do uszu ckliwych życiorysów. Najgorzej jest, gdy ktoś ucieka przed tym, co czuje, byle tylko odsunąć od siebie możliwość porażki. Ten czas biegnie za szybko. Czuję to mocniej niż kiedykolwiek wcześniej. Okres beztroski i wiecznego śmiechu mam dawno za sobą, a teraz, gdy patrzę na kalendarz, uświadamiam sobie, że przecież za parę miesięcy będę pisał maturę. Z dnia na dzień będą wymagać ode mnie coraz więcej dojrzałości, choć w głębi duszy mam poczucie, że nawet nie zdążyłem skorzystać z darów losu. I czego chcę od tego życia? Chociażby tego, by zwolniło. To tempo jest wysoce niebezpieczne. Mój najlepszy czas minął, ale nie chcę, by zatarły się wspomnienia. To jedyne, co mi zostało z przeszłości. Ja nie chcę zapomnieć. Nie chcę, by chwile znikły, nawet te złe ulokuję w sercu. Bo to przecież wspomnienia tworzą moją emocjonalną stronę. To one mnie uczą tego życia, poruszają mnie niczym gracz pionek, choć mam na oczach opaskę. Muszę ufać przede wszystkim sobie. I w tym jest największy problem. Nie wiem, kim jestem, co tu robię, co znaczę. Nieświadomie kroczę przed siebie, udając, że mam nad tym kontrolę, że panuję nad swoją egzystencją.

I stało się jaśniej. Wszelkie pytania uciekły w popłochu, przerażone nieludzkim blaskiem, a odpowiedzi przestały wplątywać się w niezrozumiałe słowa.Nie trzeba było wiele, tylko tych parę tysięcy słów, kilkaset gestów i dziesiątki uśmiechów. Dusza wraz z każdym z tych znaków pojawiającym się w blasku przytłumionej nocą latarni uspokajała się, jak małe dziecko przy dźwiękach kołysanki śpiewanej przez kochającą matkę. Może te wszystkie gwiazdy na niebie są dziś właśnie po to, by rozjaśniać nasze jaźnie. By noc stała się nie tylko czasem przeznaczonym na bezkresne wzdychanie i przewracanie się z boku na bok, ale też na myślenie, po którym sączy się nadzieja, a nie ciemność. I choć moja, często 4-5 godzinna faza mdlejącego pesymizmu z mrokiem za szybą często bywa męką, to nie dziś. Serce bije lekko. Pozwoli zmrużyć oczy z uśmiechem. I to nie tak, że wszystkie kujące w serce słowa, wydarzenia, ludzie i rzeczy rozpłynęły się na wietrze. Czasami wystarczy parę słów, aby człowiek zdał sobie sprawę, iż te wszystkie gnące, ściągające do parteru i duszące za szyję sprawy są po prostu mocno powiększone przez niewidzialną lupę przyklejaną do oczu przez nas samych. A wystarczy tylko patrzeć przed siebie. Zawsze w przód. Zawsze w przyszłość. Nie tylko w jeden, martwy punkt, ale całościowo, dokładnie i wytrwale. Tak, by nie przegapić aniołów na swej drodze i nie potknąć się o własną słabość, choć i to bywa przecież potrzebne. Ja na szczęście nie przegapiłem swojego anioła, jest dzisiaj przy mnie tak dużym wsparciem, iż nawet sama sobie nie zdaje z tego sprawy. Gdy spotykasz aniołów na swej drodze - nie doszukuj się białych skrzydeł na ich plecach, aureoli nad głową oraz bieli na skórze. Nie czekaj na bijące od nich światło i boskie znaki. Anielskości nie widać oczami. Jeśli chcesz poznać anioła, zajrzyj mu do duszy. Przekonaj się, że altruiści jednak istnieją, że są na tej zimnej ziemi tacy, co samym uśmiechem potrafią roztopić lód. Anioły nie budują miast w ciągu paru minut ani nie latają. Anioły leczą ludzi - choć, co dziwne, sami nimi są
Życie wcale nie jest takie złe. Świat staje się piękny, jeżeli tylko spojrzymy na niego z innej perspektywy. Ludzie bywają wredni, bo tak naprawdę wołają o pomoc i zrozumienie. Trzeba ich tylko poznać, zajrzeć do ich wnętrza, pomóc im w zrzuceniu skorupy utkanej z egoizmu i kłamstwa. Przyjaciele rzadko kiedy rzeczywiście są fałszywi, zazwyczaj to właśnie my takich z nich robimy. Miłość nie musi wiązać się z cierpieniem. A wady z natury swojej skazane są na przemijanie. Dominują nad nimi liczne zalety, znacznie bardziej widoczne w tłumie.
Wszystko jest proste. Jeśli tylko się chce. Jeśli na dnie umysłu niespokojnie śpi płomyk nadziei - wówczas naprawdę może się udać. Wiara czyni cuda - nie tylko ta wiara w Boga, ale też w małe, niepozorne rzeczy niosące radość. Uśmiech jest jednym z tych cudów. Spotykany na co dzień, a tak niedoceniany.

Moi drodzy, wielkimi krokami zbliża się już koniec starego roku. Może to dobry czas, aby zacząć coś nowego. Spojrzeć inaczej na świat. Nie stawiać sobie postanowień noworocznych w formie twierdzenia. Coś dla palaczy „nie będę palił w nowym roku” , lepiej sformułować takie postanowienie w formie pytania. „czy dam radę nie palić w nowym roku ?”
Pamiętajcie, że nie jesteście sami a gdzieś w waszym pobliżu znajduję się anioł.
Szczęśliwego nowego roku !

Mam pistolet, dwa naboje i nas dwoje. Czyli miłość pod górkę.

Witam serdecznie , dziś chciałem wam przedstawić historię pewnej miłości ;)

Drogi czytelniku lub czytelniczko jeżeli jesteś w związku i narzekasz, że nie jest on jak z bajki to jesteś w błędzie. Każdy z nas pisze historię swojej miłości "jak z bajki" na miliardy różnych sposobów. Pamiętaj, że to Ty cały czas jesteś autorem.

To nie miało prawa się stać, to nie mogło się wydarzyć, to nawet na scenariusz komedii romantycznej się nie nadaje. Jednak stało się. Zakochałem się. Ktoś taki jaki ja, lowelas, podrywacz, facet który wyznaczał sobie coraz to nowe cele, podbijał niezliczone ilości serc.W kompletnie obcej mi dziewczynie, kompletnie w przypadkowym miejscu, kompletnie w czasie, w którym mnie tam nie powinno być. Wierzcie mi lub nie, ale nie pamiętam co jadłem na obiad wczoraj, ale tamten dzień pamiętam dokładnie. Potem walczyłem o tą miłość. Poznana dziewczyna stała się koleżanką. Widywałem ją czasem idąc do szkoły, na autobus i ze znajomymi do pubu, gdy mijaliśmy się na korytarzu szkoły i tylko odwzajemnione cześć było dowodem, że mnie pamięta, jak rozmawialiśmy wcześniej, podczas pierwszego spotkania, gdy z siebie robiłem kompletnego głupka i plątały mi się słowa. Nie wiedziałem co mówić, choć zawsze na pozór nieźle potrafiłem zbajerować dziewczynę. Potem SMS, jak się okazało kompletnie nie do mnie, ale od niej. Pragnąłem jej towarzystwa jak ryba wody, jak człowiek powietrza, jak zranione serce ukojenia,pragnąłem z całej siły, a każda godzina rozmowy z nią była chwilą. Spóźniłem się na randkę z inną ponad 5 godziny, bo przecież  ją spotkałem. Potem nasze spotkania stały się częstsze. To nawet nie była przyjaźń. Po prostu widywaliśmy się. Po prostu. Mieliśmy się już nawet więcej nie spotykać. Czuła, że nie kontrolujemy tego co się dzieje. Ja się nie poddałem, co jak co ale wytrwałość i determinacja to moja cecha główna, zawsze dążyłem do postawionych sobie celów. Kiedy byłem potrzebny byłem, kiedy miałem zniknąć, znikałem. Nie zasługiwałem na nią. Wreszcie, po jakimś czasie zapytałem czy nie zostaniemy parą, tak na próbę, co nam szkodzi. Zgodziła się. Byłem w siódmym niebie, jak by chwycił Boga za nogi, wygrał milion dolarów. Później spytałem czy mnie kocha, odpowiedziała jak zawsze, „Nie potrafię Ci teraz odpowiedzieć na to pytanie”. Spróbowaliśmy więc, tak na próbę. Ta próba trwa już 9 lat.
Jak tylko zdecydowaliśmy się być razem, ja wyjechałem. Daleko. Jadąc mówiłem, że kocham, że wrócę, że będziemy razem. Każdy możliwy weekend, każdą wolną chwilę spędzałem u niej. Mróz, śnieg, standardy PKP i PKS, nie były żadną przeszkodą. Można przecież nie jeść, byleby na bilet starczyło. Czas mijał, nastał moment wyboru. Skończyliśmy studia. Przyjechała do mnie zostawiając wszystko. Rozumiecie? Dla mnie. Nigdy wcześniej, żadna kobieta nie zrobiła tak wiele. Ja zbyt pewny siebie omal jej nie straciłem. Nie wiem co we mnie wstąpiło, naprawdę nie wiem, przestałem
walczyć, przestałem się starać, a przecież tak mocno ją kochałem. Była moim ideałem, moją muzą i natchnieniem. Kryzys minął, a ja udowodniłem swoją miłość – oświadczyłem się. Znów szczęście, znów miłość zwycięża, znów jest wszystko w porządku. Mówią, że życie jest jak wyboista droga, pełne zakrętów. Możesz myśleć i myśleć, rozmawiać, analizować, ale decyzję podejmujesz w jedną małą chwilę. Znów wszystko zostawiła dla mnie. Rozumiecie? Dla mnie. Swoje ambicje, plany, wszystko.
Nowa praca, nowe miejsce, nowi ludzie. Jest dobrze, czujemy się pewnie, bierzemy ślub, będziemy rodziną. Gdy czekałem pod gabinetem zaciskałem mocno kciuki. Musi się teraz udać. Wiem, dwa paski na teście to nic nie znaczy, ale tym razem się uda. Wychodząc trzymała zdjęcie z USG, a właściwie to były trzy zdjęcia. To była prawdziwa radość, to było prawdziwe przerażenie. Jasne, każdemu mogło się zdarzyć, będą trojaczki, ale donosić ciąże, to może być cud. Te dziewięć miesięcy zmieniło mnie na gorsze. Praca stała się najważniejsza, bo kochałem żonę i przyszłe dzieci. Z miłości do nich, pokochałem pracę. Przecież potrzebujemy pieniędzy, jesteś w ciąży, musisz uważać, przytulę Cię później, teraz jestem zajęty…
Dzieci urodziły się zdrowe. To ja spędziłem z nimi pierwsze chwile po porodzie, to ja ich pierwszy dotknąłem, to ja wyszeptałem do nich pierwszy jakieś głupoty, to ja zmieniałem pierwszy pieluchę, to ja pierwszy ich kąpałem. Byłem każdą chwilę z nimi, nie spałem, nie jadłem, szykowałem mieszkanie na ich przyjazd. Może to przez mojego ojca, bo nie chciałem być jak on, opuścić swoje dziecko i zostawić je z matką, od zawsze pragnąłem dać im taki dom jakiego ja nigdy nie miałem, może to ten pieprzony konsumpcjonizm, chore korporacje wmawiające człowiekowi jaki to wielki rozwój niesie za sobą praca u nich. Może to ja się bałem, może po prostu się nie nadawałem na bycie ojcem. Ale przecież jestem świetnym ojcem. Nie piję, nie palę, nie wychodzę z kolegami, prasuję rzeczy dzieci, kąpię ich co wieczór, gdy nie pracuje, w sobotę czy niedzielę jadę do pracy tylko na chwilę przecież. Firma mnie potrzebuje, a ty sobie dajesz radę sama. Sama. Zbyt długo jesteś sama. Pytam Cię wciąż czy mnie kochasz. Słyszę jak zawsze – „Nie potrafię Ci teraz odpowiedzieć na to pytanie”. Teraz już będzie lepiej. Teraz musi być lepiej. Będę walczył, nie poddam się, gdybym to zrobił bym bym największym głupcem na świecie. Kiedy będę potrzebny, będę obecny i rzucę dla ciebie wszystko, kiedy mam zniknąć i zabrać dzieci, byś mogła odpocząć, zabiorę ich i zniknę. A potem znów zapytam, nieśmiało jak kiedyś, czy zostaniemy znów razem, tak na próbę…
Mijały godziny, dni miesiące i lata. Dziś jesteśmy już radosną rodziną, czekamy na wnuki, a ja w końcu usłyszałem odpowiedzieć na pytanie które nurtowało, pytałem Ją wciąż czy mnie kocha odpowiedziała: "To chyba oczywiste gdyby było inaczej nie zabrnęli byśmy aż tak daleko. Kocham Cię ponad wszystko"

"– A jeśli pewnego dnia będę musiał odejść? – spytał Krzyś, ściskając Misiową łapkę. – Co wtedy?
– Nic wielkiego. – zapewnił go Puchatek. – Posiedzę tu sobie i na Ciebie poczekam. Kiedy się kogoś kocha, to ten drugi ktoś nigdy nie znika".

I ty możesz pomóc - Fundacja Drużyna Chrystusa!!!

Wypadało by zacząć od tego czym jest Fundacja Drużyna Chrystusa. 

 Fundacja Drużyna Chrystusa - dar środowiska piłkarskiego do dobroczynna, niedochodowa organizacja pozarządowa, działająca na zasadach non-profit. Dzieło to powstało aby zjednoczyć środowisko piłkarskie w jednym celu - aby wspomagać dzieci i młodzieży, która potrzebuje pomocy, bez względu na jej pochodzenie, rasę, kolor skróy czy wyznawaną religię. Fundacja chce podarować coś bezcennego czyli uśmiech i radość, której ciągle brakuje. 

Szczegółowe Cele Fundacji,  a także wszystkie inne informacje są dostępne na stronie Fundacji 

 http://fundacjadruzynachrystusa.org/

 oraz

 fanpage na facebook'u : Fundacja Drużyna Chrystusa

Niech sport nie dzieli, ale łączy, nie odbiera ale daje perspektywy na normalne życie. Szanowni Państwo bądźmy jedną drużyną, wspólnotą, aby każde dziecko mogło mieć szansę na miejsce w podstawowej jedenastce...

 Nie zależnie od tego drogi czytelniku ile masz lat, pomyśl o tym zamiast wypić piwo albo zapalić papierosa, podaruj te kilka gorszy dla fundacji a oni zrobią z nich pożytek.
Dla Ciebie to może być raptem kilka złotówek a dla innych bardzo dużo.
Nie liczy się ile podarujesz, liczy się to, że robisz to z serca.
Pomagają wszystkim, którzy pomocy potrzebują. Bez żadnych ograniczeń. Głownie dzieciom i młodzieży. Nie tylko materialnie, finansowo, ale także poprzez spotkanie, wspólnie spędzony czas na wakacyjnych obozach. Chcą dzielić się wszystkim co otrzymali. Ofiarować to co najcenniejsze czyli swój czas. Chcą to robić w w duchu chrześcijańskiej, bezinteresownej miłości, tak jak uczył nas Jezus.

 Z mojej strony zachęcam do pomocy, przelewu na konto fundacji podanego na stronie, rozgłaszania fanpage'a na FB, jeżeli jesteś uczniem, jest to też szczególnie ważne.
Napisz do mnie maila jeżeli chciał byś aby Fundacja Drużyna Chrystusa dotarła do Twojej szkoły i rozpoczęła z nimi współpracę.
Do dzieła ludzie !!!!